از کوچه، فقط یک دیوار.
خانه‌ای خانوادگی از دوره قاجار در بافت قدیم یزد، از خشت و گِل، دور یک حیاط؛ که اتاق به اتاق دوباره جان گرفت.
سهم کوچه تنها یک دیوار است؛ هرآنچه هست، از آنِ حیاط است.
در بافت قدیم یزد، خانه به کوچه تقریباً هیچ نشان نمی‌دهد: یک دیوار کاهگلی، یک طاقچه، و دری با گل‌میخ‌های آهنی. باقی خانه رو به درون است؛ دور حیاطی که سایه، آب و زندگی روزمره خانه را در خود جای داده است.
این معماری برای کویر ساخته شده است. دیوارهای ضخیم خشتی اتاق‌ها را در تابستان خنک و در شب‌های زمستان گرم نگه می‌دارند، و نور از صبح تا غروب به‌آرامی بر حیاط می‌گذرد.
مرمت، نه نوسازی.
خانه را همان‌گونه که بود حفظ کردیم: دیوارهای خشتی، اتاق‌های طاق‌دار، آجر و گچ، و چیدمان اتاق‌ها دور حیاط. هرآنچه افزوده شد، از دوش آب گرم تا گرمایش، بی‌آنکه به چشم بیاید در همین قاب جای گرفته است.
این مرمت به فهرست نهایی جایزه معمار، از معتبرترین جوایز معماری ایران، راه یافت.
هندسه یک دوران.
خانه لاری یادگار دوره قاجار است؛ روزگاری که نقش آجر و کاشی را با پرگار و خط‌کش می‌کشیدند. این صفحه از دفتر هندسه میرزا جعفرخان معمارباشی است، به تاریخ ۱۹۱۴ میلادی؛ هر شکل نخست با مداد و سپس با جوهر ارغوانی ترسیم شده است. این دفتر پیوندی با خانه ما ندارد، اما شیفته‌اش شدیم و خطوطش را همچون رشته‌ای آرام در این سایت به کار بردیم.
صبحانه، در خانه.
تازه و محلی، با هرآنچه آن فصل دارد؛ در نشیمن طاق‌دار، و اگر هوا مساعد باشد، با درهای گشوده رو به حیاط. با فراغ بال میل کنید؛ اینجا کسی شتاب ندارد.